نمی دونم چی بگم اما خیلی ساده می گم

بالاخره بعد ۵ سال به چیزی که بزرگترین آرزوم تا الان بوده رسیدم

محسن چاوشی بی شک بهترین خواننده ایران ماست .

با تک تک آهنگ هاش از ۵ ۶ سال اخیر تا حال زندگی کردم

اما حالا با یه حس فوق العاده زندگیم رو با محسن چاوشی

ادامه می دم . چراکه بالاخره با مجوز اداره ارشاد ( ل ع ن ت ی )

آلبومش از فردا وارد بازار می شه .

به راحتی میتونم بگم که محسن زندگی دوباره من بوده و هست !!!

۶ سالی هست که به اندازه الان خوشحال نبودم .

خدایااااااااااااااااااا  ممنونممممممممم ازززززززززززززززززت !!! 

من بلد نیصتم از او طشکر کنم.او میرود...او منتضر طشکر من نمی ماند.او میداند من بلد نیصتم از او طشکر کنم.

من بلد نیصتم هرف بزنم.او می آید و به من یاد میدحد چگونه هرف بزنم.

من بلد نیصتم از او طشکر کنم.او میرود...او منتضر طشکر من نمی ماند.او میداند من بلد نیصتم از او طشکر کنم.

من بلد نیصتم مشغ بنویثم.او می آید و برای من کطاب میخرد.او می آید و برای من دفطر و مداد حم میخرد.او برای من پاک کن نمیخرد.او از پاک کن بدش می آید.او میگوید اگر من پاک کن داشته باشم حمه چیذ را پاک خواهم کرد.

من بلد نیصتم از او طشکر کنم.او میرود...

من حالا خیلی بذرگم.من حالا یاد گرفته ام طنها از خیابان رد بشوم٫طنها هرف بزنم٫طنها مشغ بنویثم !

من حالا حم او را که مرا از خیابان رد کرده اصت٫به من هرف زدن یاد داده اصت٫به من نوشتن یاد داده اصت نمیشناثم.

و حالا طنهای - تنها - 

طو حمون خیابون وایصادم منتزرش طا بیادو

یح دونح پاک کن بحم بدح و اذش طشکر کنم  . . .

و آفتاب

در حسرت یک نگاهشان

قلب می سوزاند .

. تقدیم به همه ی پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها .

به کجا زاده شدم ؟

که کنون وا ماندم .

کنج پستوی زمستانی سرد / خلایی بین دو فصل

و به دل جوهری از سردی و تنهایی و غم می بارد .

شمال است شهرم

سخن از سردی و گرمای دگر می گویم

لیک با سینه سرد

و کلامی پر درد .

پدر پیر کشاورزم بود

و زمینی می داشت

که در آن گندم دیمی می کاشت

گاهی از بی آبی

کشته اش می خشکید .

گاهی هم می رویید

ملخی می خوردش

مالکی می بردش !

و زمانی دگر

که نخشکید و بسی خوشه بداشت

گرد بادی برسید و همه را از جا کند

و نمی برد ثمر

و چه فرقی می کرد خانمان بود کجا

پس آن باغ پر از میوه تر

یا به هر جای دگر !!

و سر نوشت ما هم این گونه رقم خورد ...

تنها میان تن ها

تو هم با دل خویش بجنگ ..تا فراموش کنی عشق مرا

چشم تو ساده و غمناک به من می نگریست

در دل من ..اما .  گویی آرام کسی می نالید

لحظه ها زود گذشت ..عاشقی هم فصلی بود

و دیگر باز نخواهد گشت .

و تو ای دوست نخواهی دانست

که چه سنگین و چه جانسوز است

طرح تنهایی یک مرد که دردی دارد در دل

در یک عشق غریب  که دلش را آرام آرام

می خراشد با نخن ..با ناخن رنج

من اهل همین حوالیم ای مردم

                           دیوانه بوی شالیم ای مردم 

از لحجه صاف و ساده ام معلوم است 

                       من ساده دلم شمالیم ای مردم   

                                                                  باران شدم و به روي گل باريدم

                      گفتي كه ببوس روي نيلوفر را،

                                                                 از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

                      گفتي كه ستاره شو دلي روشن كن،

                                                                من هم چو گل ستاره ها تابيدم

                      گفتي كه براي باغ دل پيچك باش،

                                                                بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

                      گفتي كه براي لحظه اي دريا شو،

                                                                 دريا شدم و تو را به ساحل ديدم

                      گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش،

                                                                  مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

                      گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز،

                                                                 گل دادم و با تو سخت روييدم

                      گفتي كه كه بيا و از وفايت بگذر،

                                                                 از لحجه ي بي وفاييت رنجيدم

                 گفتم كه بهانه ات برايم كافيست، معناي لطيف عشق را فهميدم .

امشب همچین حالم خیلی گرفته گفتم یه زره خودمونی بنویسم .........وهم جا داره که از زحمت ها و هم فکری ها و همراهی ها و انتقاد ها و پیشنهاد های آقا هادی که خیلی دوسش دارم تشکر کنم و امید وارم همیشه سر حال و سر زنده باشه .

تا بعد یا حق.......

سحر رقص مهتاب را دوست دارم

هنوز آن همه آرزوهای شیرین

که شد نقش بر آب را دوست دارم

من از رنگ و نیرنگ ها در گریزم

که یکرنگی ناب را دوست دارم

به جان صمیمیت و سادگی ها

من آن خوب نایاب را دوست دارم

بزن زخم چنگی به تار دل من

که من زخم مضراب را دوست دارم

شبی ماه روی تو در خواب دیدم

از این رو شب و خواب را دوست دارم

به دنبال ابروی محرابی تو

گل باغ محراب را دوست دارم

به دلتنگی آن غروب جدائی

دل تنگ بی تاب را دوست دارم

ابتداي يك پريشانيست حرفش را مزن

گفته بودي چشم بردارم من از چشمان تو

چشمانم بي تو بارانيست حرفش را مزن

آرزو داري كه ديگر برنگردم پيش تو

راهمان با اينكه طولانيست حرفش را مزن

دوست داري بشكني قلب پريشان مرا

دلشكستن كا رآساني است حرفش را مزن

خورده اي سوگند روزي عهد ما را بشكني

اين شكستن نا مسلمانيست حرفش را مزن

تو چشمه سار زلال منی و می دانی

دلم تداوم پرواز و اوج می خواهد

خدا گواست تو بال منی و می دانی

فقط به دامن سبز تو اشک می ریزم

من ابرم و تو شمال منی و می دانی

عبور تازه عشقی به کوچه سار دلم

و شعر ناب وصال منی و می دانی

حضور سبز تو در لحظا های من جاریست

تو روز و هفته و سال منی و می دانی

من از تو هر چه بگویم کم است می دانم

محال هر چه مجال منی و می دانی

قسم به حضرت آئینه دوستت دارم

خودت که واقف حال منی و ........... 

چشم یک روز به من گفت : من در آن سوی این دره ها کوهی می بینم که از مه پوشیده است این زیبا نیست ؟

گوش لحظه ای خوب گوش داد سپس گفت : پس کوه کجاست من کوهی نمی شنوم .

آنگاه دست در آمد و گفت : من کوهی نمی یابم من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس نمی کنم .

بینی گفت : کوهی در کار نیست من او را نمی بویم .

آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره ی وهم شگفت چشم گرم گفت و گو شدند و گفتند :

! این چشم یک جای کارش خراب است !

روبرو پنجره باز است خودت می دانی

دیدنت روح نواز است خودت می دانی

به سراغ من اگر آمدی آینه بیار !

چشم من آینه باز است خودت می دانی

همه جا مسئله من و تو عشق است ببین

عاشقی مسئله ساز است خودت می دانی

تو بیا تا کمی از عشق بدزدیم شبی

سرقت عشق مجازست خودت می دانی

تا تو پیدا بشوی در شب تاریکی من

آِسمان غرقه ی راز است خودت می دانی .